Opis produktu

PISTOLET MASZYNOWY M3 Cal.45 Grease Gun Smarownica II W.Ś. 1313


Producent: Denix

Materiał: stop cynku i aluminium, a także okładziny z tworzywa sztucznego



Waga: 2,97 kg

wymiary:

długość w linii prostej bez kolby: 50 cm
Długość po przekątnej bez kolby: 52 cm
długość z kolbą złożoną: 57 cm
długość z wysuniętą kolbą: 74 cm
długość lufy: ok 18,5 cm

Model posiada wyjmowany magazynek i działający system przeładunku dodający realizmu i dający możliwość oddania tzw suchego strzału.



Nasze repliki broni palnej wytwarzane są ze specjalnych stopów, co uniemożliwia dostosowanie ich do wystrzeliwania jakiejkolwiek amunicji (nasze repliki są pozbawione jakichkolwiek cech broni w rozumieniu ustawy o broni i amunicji). Nie jest to broń prawdziwa pozbawiona cech użytkowych w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, gdzie cykl pozbawiania cech użytkowych jest bardzo rygorystycznie regulowany prawem (specjalne zakłady rusznikarskie itp.). Nasze repliki nie stanowią broni albo jej przeróbek i jako repliki mogą być kupowane bez zezwoleń. Repliki broni palnej w naszym sklepie stanowią wyłącznie artykuły dekoratywne.

Poniżej kilka danych historycznych dotyczących pierwowzoru tej repliki:

"M3, potocznie znany jako Grease Gun ("smarownica") – amerykański pistolet maszynowy kalibru 11,43 mm (.45 ACP) z okresu II wojny światowej
Historia konstrukcji.
Pod koniec lat 30. XX wieku armia amerykańska używała pistoletów maszynowych Thompson M1928A1, broni skomplikowanej – działającej na zasadzie odrzutu zamka półswobodnego i drogiej w wytwarzaniu, a przy tym niewiele celnej. Po wybuchu II wojny światowej opracowano uproszczony pistolet maszynowy Thompson M1 działający na zasadzie odrzutu zamka swobodnego, ale koszty jego produkcji były nadal wysokie. Mnóstwo krajów biorących udział w wojnie posiadało proste w tworzeniu pistolety maszynowe, dlatego gdy do rąk Amerykanów trafiły niemieckie MP 40,, a także brytyjskie STENy, rozpoczęto prace nad nową bronią o maksymalnie uproszczonej i taniej konstrukcji.

Nowy pistolet opracowali w 1942 roku George Hyde (konstruktor kilku typów pistoletów maszynowych produkowanych w niepokaźnych seriach w latach trzydziestych, w tym M2) i Frederick Sampson (pracownik General Motors, specjalista w zakresie głębokiego tłoczenia). Ze względu na podobieństwo nowej broni do stosowanej w warsztatach samochodowych smarownicy, żołnierze nazwali ją nieoficjalnie właśnie tym mianem (ang. Grease gun). Początkowo broń projektowano jako program prywatny, na niestandardowy w USA nabój 9 mm Parabellum, gdyż miała być asygnowana w ramach pomocy wojskowej dla znacznej Brytanii, ale Korpus Uzbrojenia przejął program i zażądał opracowania wersji na typowy nabój.45 ACP[2]. Oryginalną cechą była możliwość dobrania każdego egzemplarza do strzelania nabojem 9 mm albo 11,43 mm, przez zamianę lufy, zamka i wkładki gniazda magazynka[2]. Pierwsze prototypy broni, oznaczonej T20, testowano w listopadzie 1942, a 11 stycznia 1943 została ona przyjęta do uzbrojenia jako standardowy pistolet maszynowy M3[2].

Nowa broń w porównaniu z Thompsonem była prostsza w budowie, a tłoczona kompozycja pozwoliła na masową produkcję. Była przy tym pewniejsza w działaniu i dzięki mniejszej szybkostrzelności, dwukrotnie celniejsza (podczas testów, 97 pocisków na 100 trafiło w tarczę 6x6 stóp z odległości 45 m, a w sytuacji Thompsonów - 49-50)[2]. Produkcja seryjna rozpoczęła się w maju 1943[2]. Do zakończenia drugiej wojny światowej wytwarzano 606 694 sztuk pistoletów maszynowych M3 i 82 281 ich zmodernizowanej w 1944 roku wersji M3A1[2]. Produkcję pistoletów maszynowych M3A1 wznowiono w czasie wojny koreańskiej, kiedy w latach 1950-53 wykonano w dodatku 33 227 sztuk[2].

Jako uzbrojenie pomocnicze załóg pojazdów pancernych, M3 były stosowane do lat 90. Ostatnie egzemplarze znajdowały się na wyposażeniu niektórych jednostek pancernych w trakcie operacji Pustynna Burza[2]. Ostatecznie w amerykańskich siłach zbrojnych pistolety M3 zostały zastąpione przez karabinki M4, nadal jednak służą jako broń pomocnicza w innych krajach, np. Jako broń załóg wozów bojowych i oddziałów specjalnych filipińskiej piechoty morskiej[2].
M3 – pierwsza wersja seryjna
M3A1 – wersja zmodernizowana z 1944 roku z wieloma usprawnieniami
brak korby do napinania zamka, w zamian zamek napinany palcem wkładanym w specjalne wycięcie
wzmocniona sprężyna powrotna w celu uniknięcia zacięć broni
obszerniejsze okno wylotowe łusek
usztywnione przyrządy celownicze
wbudowany w kolbę przyrząd do ładowania magazynków
Opis konstrukcji
Pistolet maszynowy M3 był indywidualną bronią automatyczną działającą na zasadzie odrzutu zamka luźnego i strzelającą z zamka otwartego. Mechanizm spustowy nie posiadał przełącznika rodzaju ognia, ale ze względu na niską szybkostrzelność 400-450 strzałów na minutę, przy pewnej wprawie można było strzelać także ogniem pojedynczym. Zamek był napinany korbą umieszczoną z prawej strony mechanizmu spustowego, później zastąpioną specjalnym wycięciem na palec. Zasilanie odbywało się z 30 nabojowych magazynków pudełkowych o charakterystycznym kształcie zwężającym się ku górze. Naboje były ułożone w magazynku dwurzędowo, lecz przy samej górze magazynek zwężał się i naboje układały się w jeden rząd. Taki sposób umieszczenia amunicji był dużą wadą broni[2], gdyż wymagał stosowania specjalnego przyrządu do ładowania magazynków, a dodatkowo delikatna ich konstrukcja była niezwykle wrażliwa na zanieczyszczenia i powodowała czasami zacięcia. W późniejszym okresie stosowano plastikowe przykrywki na górną część magazynka,chronić je przed zabrudzeniem, a od wersji M3A1 zintegrowano z kolbą przyrząd do ładowania magazynków. Przyrządy celownicze stałe miały postać muszki i celownika przeziernikowego ustawionego na odległość 100 jardów). Kolba metalowa, wysuwana. Na końcu lufy można było zamocować stożkowy tłumik płomieni albo tłumik dźwięku dla celów służb specjalnych"1.

1-Pistolet maszynowy M3 [online]. Wikipedia: wolna encyklopedia, 2018-01-15 22:53Z [dostęp: 2018-10-15 12:14Z]. Przystępny w Internecie: //pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pistolet_maszynowy_M3&oldid=51587185